21/10/2004, ANIMSATMA

[moonskin]

STATUS: IN PROGRESS

Anımsatma

19 Ekim 2004 akşamı Tempo TV kanalında Sayın Hakkı Atun’la yaptığımız söyleşide, 1994-1996 DP-CTP Koalisyonları döneminde yaşananları kamuoyuna anımsatmamız Ferdi Sabit Soyer’i rahatsız etmişe benziyor. Söylenenleri kendine göre yanıtlamaya çalıştı. Ferdi Sabit Soyer ne derse desin hiçbirimiz, yapılan hataların sorumluluğundan kurtulmayız. Bazılarımız biraz daha fazla bazılarımız biraz daha az sorumlu olabiliriz. Ancak sorumluyuz. Yanlış yanlıştır.

Yanlışlarımızı kabul ettiğimiz oranda düzeltebiliriz. 20 Ekim 2004, Çarşamba günü CTP-DP Hükümeti istifa etti. Ocak 2004’ten buyana CTP-DP Hükümeti de hatalar yaptı. Örneğin Kıbrıslırumlar’ın kuzeydeki taşınmazlarının yabancılara satılmasının teşvik edilmesi büyük bir hatadır. CTP-DP Koalisyon Hükümeti döneminde hızlanan bu satışların sorumluluğunu tümüyle Mehmet Ali Talat’a yükleyebilir miyiz? Ya da gerek olmadığı halde iki elektrik santralinin yapımının şaibeli bir şekilde belli bir şirkete verilmesinden salt Ferdi Sabit Soyer’i sorumlu tutabilir miyiz? CTP-DP Hükümeti’nin kaçak işçilere yasallık kazandırmasından yalnız Özkan Murat mı sorumludur? 24 Nisan 2004 referandumları öncesinde Serdar ile Kalyoncu’nun referandumların ertelenmesi konusunu Papatopulos ile gizlice görüşmelerinin yükümlülüğünü tümüyle Kalyoncu’nun sırtına yıkabilir miyiz? Hükümetlerin uygulamalarından kollektif olarak bakanlar kurululları ve bakanlar kurullarının yönlendirdiği parti organları sorumludur. Bireyler gibi hükümetler de, partiler de, hata yapabilir. Önemli olan yapılan hatalardan dersler çıkarmak ve aynı hataları tekrarlamamaktır.

20 Ekim 2004, Çarşamba günü CTP-DP Koalisyon Hükümeti’nin istifa ettiğini duyunca ister istemez 1994-1996 DP-CTP Koalisyon Hükümeti dönemini anımsadık. 28 Temmuz 1997 tarihinde toplanan CTP Lefkoşa İlçe Meclsi’nde 1994-1996 DP-CTP Koalisyon Dönemi’ni şöyle değerlendirmiştik:

“- Lefkoşa İlçe Meclisi’nin Değerli Üyeleri:

15 Ağustos 1996 tarihli basında CTP adına yapılan açıklamada:

- Dış güçler CTP’nin hükümette yer almaması için müdahalede bulundular. UBP-DP Hükümeti dış müdahale ile kuruldu, dendi.

Bugün 28 Temmuz 1997. Aradan bir yıl geçmiştir. Bu bir yıllık süre içerisinde ağızlı-yüzlü bir değerlendirme yapmalıydık. Hükümete geldiğimiz Ocak 1995’ten dış güçlerce dışlandığımız Ağustos 1996’ya kadar neler yaptık, neler yapmadık?

İyi ne yaptık, kötü ne yaptık?

Doğru ne yaptık, yanlış ne yaptık?

Geride bıraktığımız bir yıllık süre içinde bu değerlendirmeyi yapabilmeliydik. Şu ya da bu nedenden ötürü yapamadık.

Lefkoşa İlçe Yönetim Kurulu, İlçe Meclisi’ne sunduğu raporda, bu değerlendirmenin yapılmasına olanak yaratmıştır. Bu olanaktan yararlanmasını bilmek gerekir.

İlçe Meclisi’nin değerli üyeleri:

Sağlıklı bir değerlendirme yapacaksak önce ‘Siz-Biz’ kompleksinden kurtulmalıyız. ‘Siz-Biz’ yoktur. Parti vardır. Ne yaptıysa Parti yaptı. Partinin üyeleriyiz. Üyeler olarak yakın geçmişimizi değerlendirip, doğrulara doğru diyecek, yanlışları düzeltecek ve yolumuza devam edeceğiz. Başka seçeneğimiz yoktur.

- Her yapılan doğruydu, demek ne kadar yanlış ise,

- Her yapılan hataydı, demek de o kadar yanlıştır.

Değerli arkadaşlar:

Ocak 1994’de hükümete girerken koalisyon protokolüne ‘Federal Çözüm’ sözcüklerini yazdırtamamıştık.

‘-1977-1979 üst düzey anlaşmaları çerçevesinde çözüm’ deyince zaten federal çözüm anlaşılır, diyerek kendi kendimizi kandırdık.

Bu, entergrasyoncu güçlere verdiğimiz ilk ödündü. Hükümete girmek arzusu bizim için ‘Federal Çözüm’ün önüne geçmişti. Kötü bir başlangıç yapmıştık. 29 Ağustos 1994’te ortağımız DP, UBP ile dayanışma içine girerek, federal çözümü tek seçenek olarak öngören Meclis kararını değiştirdi. Meclis’te karşı çıktık. Engelleyemedik. Koalisyon protokolü delinmişti. ‘Bir defa delinmekle birşey olmaz’ dedik. DP ile siyasal evliliğimizi sürdürdük. Bu, dış ve iç egemen güçlere, yani rejime verdiğimiz ikinci ödündü. Parti, hükümette kalmak uğruna, barış, demokrasi, federal çözüm misyonundan uzaklaşmaya başlamıştı. Hükümete misyonumuzu gerçekleştirmek için girmiştik. Fakat hükümete girdikten sonra misyonumuz ikinci planda kalmaya başlamıştı. Hükümette kalmak tutkusu, misyonumuzun önüne geçmiş, misyonumuzu bastırmıştı. Bu tutku giderek öylesine güç kazandı ki Meclis Başkanlığı bize devredilmeyince de hükümette kalmakta ısrar ettik.

Türkiyeliler’e tapu verilmesini öngören yasa değişikliğini Denktaş imzalamış fakat güneyli göçmenin hakkını korumak güdüsü ile yapılmış Puan Bankası Yasası’nı imzalmamamıştı. Biz ona da ses çıkaramadık. Hükümet ortaklığını sürüdürdük.

Koalisyon protokolünde yurttaşlıklar konusu vardı, dokundurtmadılar.

Kaçak işçi sorununda da hiçbir ilerleme sağlayamadık.

St.Barnabas Kilisesi asker tarafından basıldı, DAÜ öğrencileri sınır dışı edildi. Biz sadece bağırdık, çağırdık.

Sonunda, ‘Buna da razıyız’ dedik. Koalisyon ortaklığına devam ettik.

Polisi İçşileri’ne bağlamaya yanaşmadılar, eyvallah, dedik.

İstikrarlı Muhasebe Birimi olmazsa olmazımızdır, dedik, sonra da parantez içine aldık.

KDV kazığının halka atılmasına göz yumduk.

Demokratikleşme ve sivilleşme gibi konularda hiçbir kazanım elde edemiyeceğimiz iyice anlaşıldıktan sonra bile hükümette kalmakta sakınca görmedik.

Ne zamana kadar?

Dış güçler CTP’yi hükümetten dışlayana kadar.

Zamanında onurumuzla hükümetten çekilerek halka gitmek varken, dış güçlerce dışlanmayı bekledik. İç ve dış egemen güçler, CTP’nin hükümete girmesine yeşil ışık yakarken niyetleri CTP’yi halkın gözünden düşürmekti. Amaçları, CTP’yi halkın umudu olmaktan çıkarıp, sıradan bir düzen partisine dönüştürmekti.

Hayvan besleyicileri, üreticiler, sendikalar ve diğer emekçi kesimlerle biz kavga ettikçe, iç ve dış egemen güçler ellerini ovuşturuyorlardı.

Başardılar mı?

Hatalarımızı kabul edersek, ÖZELEŞTİRİMİZİ yaparsak ve Tüzük-Program Kurultayımız’da parti çizgimizi netleştirirsek, bütün bu olumsuzluklardan en az zararla kurtulmuş olacağız.

Değerli Arkadaşlar:

Konuşmamın başında da söyledim. Suçlu avına çıkmak partiye hiçbirşey kazandırmaz. Doğruları da yanlışları da, sevapları da da, günahları da hep birlikte yükümlenelim, diyorum. Partililer arası güven, birlik, dayanışma başka türlü sağlanamaz.

Parti 27 Aralık 1970’de kuruldu. 27 yıldır beraberiz. Birlikte çok yollar yürüdük. Birlikte çok badirelerden geçtik. Birlikte çok baskıları göğüsledik. İşçi sınıfına inancımız, dünya görüşümüz, ideolojimiz bizi birarada tuttu. ‘Birlik, mücadele, dayanışma’ dedik, yürüdük. Şimdi de aynı ruh, aynı anlayış, aynı inançla yolumuza devam etmek zorundayız.

Toplum elden gidiyor. Toplumun varlığı da kimliği de yok oluyor. Entegrasyoncu güçler, faşist güçler, her tarafı sardı. CTP, onlara meydanı terkedemez. CTP yaralarını sarmak, bünyesini güçlendirmek ve emekçi halkla bütünleşerek entegrasyona karşı, göçe karşı ve faşizan baskılara karşı kavgasını sürüdürmek zorundadır.

Yeni Dünya Düzeni, Emek-Sermaye Sentezi, bunlar boş laflardır.

CTP, 1990 öncesi özüne dönmelidir.

Bizim, Avrupa’nın Sosyal Demokratları’na özenecek lüksümüz yoktur.”

* * * *

Yukarıdaki değerlendirmeyi yedi yıl önce yapmıştık.

Yedi yılda köprülerin altından çok sular aktı. CTP yönetimi, içte, sermaye çevreleri ile ‘iyi’ ilişkiler geliştirdi. Dışta, Anglo-Amerikanlar’ın gözdesi oldu. Nitel olarak değişime uğrarken nicel olarak büyüdü, gelişti. Al-benisi yükseldi. Ocak 2004’te düzen partisi DP ile siyasal evliliğini tazeledi. 20 Ekim 2004 Çarşamba günü, bu evlilik de şimdilik sona ermiş görünüyor.

Biz, CTP’nin 1990 öncesi özüne dönmesi ve kendi dışındaki barış ve demokrasi güçleriyle birlik, mücadele ve dayanışma içine girerek bağımsız, egemen, toprağı bütün Federal Birleşik Kıbrıs için savaşımı yükseltmesini istiyoruz. Düzen partileriyle hükümetçilik oyununun bizi bir yere götürmeyeceği artık anlaşılmış olmalıdır.

[moonskin]

This one is being translated by a *real* translator The 3rd person to contribute in the project!

[moonskin]

Note: This post is a part of the translation project dedicated to Özker Özgür. For more, see here. Please do not reply to this post within the translation section before reading the instructions.
------------------------------------------------

Reminder
Özker Özgür, 21 October 2004.

It seems that, Mr. Ferdi Sabit Soyer has been disturbed by the fact that our 19 October 2004 dated conversation with Mr. Hakkı Atun, during an evening program held at Tempo TV, reminded our people of what had happened during the 1994-1996 DP (Democrat Party) - CTP (Republican Turkish Party) coalition period. He tried to respond in line with his opinions. Whatever Mr. Ferdi Sabit Soyer says, none of us can free ourselves from the responsibility of the mistakes we have made. Some of us may be a little more responsible whereas some of us may be a little less but in the end, we are all responsible. A mistake is a mistake.

We can correct our mistakes to the level we accept them. The CTP-DP Coalition resigned on 20 October 2004, Wednesday. From January 2004 until now, the CTP-DP Government has also made mistakes. For instance, it is a grave mistake to encourage the sale of immovable Greek Cypriot properties in the north to the foreigners. Is it possible to put all the responsibility of the increase of such sales during the period of CTP-DP Government, only on Mehmet Ali Talat’s shoulders? Or is it possible to hold only Mr. Ferdi Sabit Soyer accountable for the fact that establishment projects of both of the two power stations were given to the same company raised doubts? Is only Mr. Özkan Murat responsible for the legalization of illegal workers by the CTP-DP Government? Is it possible at all, to put the blame on Kalyoncu’s shoulders for Serdar and Kalyoncu’s secret visit to Papadopoulos concerning the postponing of referenda prior to the 24 April referenda? It is the Council of Ministers and the party organs directed by the Council of Ministers that are jointly responsible for all the implementations of the Government. Just like the persons, governments and parties may also make mistakes. The important thing is to learn from these mistakes and not to repeat them.

Hearing that the CTP-DP Coalition Government resigned on 20 October 2004, Wednesday, we were inevitably reminded of the period of the 1994-1996 CTP-DP Coalition Government. During the meeting held at Nicosia District Committee on 28 July 1997, we evaluated the DP-CTP Coalition period as follows:

“Esteemed members of Nicosia District Committee:

In the statement made by CTP and published in the 15 August 1996 dated press:

-It was said that “The external forces intervened to prevent CTP from being a partner in the Government. The UBP (National Unity Party)-DP Government has been established by the support of external forces.

Today the date is 28 July 1997. A year has passed. We should be able to have made a proper evaluation by now. We should have evaluated what we did or what we did not do, from January 1995 the date we joined to the government, to August 1996 the date we were ousted by the external forces?

What did we succeed in? What did we fail in?

What did we do right? What did we do wrong?

During the year we have left behind, we should have been able to make this evaluation. With this or that reason, we could not.

Submitting a report to the District Committee, Nicosia District Executive Board has created the possibility to have the said evaluation made. We should not miss this chance.

The esteemed members of the District Committee:

If we are going to evaluate ourselves in a healthy manner, first of all we should free ourselves from the “Them-Us” complex. “There is no ‘Them-Us’. There is only the party. Whatever done was done by the party. We are the members of the party. As the members, we have to evaluate our recent history, verify our correct decisions, correct our mistakes and continue our journey. We have no other option.

Just as saying ‘everything we did was correct’ is wrong, it is also wrong to say that ‘everything we did was incorrect’.

Dear friends:

When we joined the government in January 1994, we could not have the wording of “Federal Solution” included in the coalition protocol.

We fooled ourselves saying that “When we say “Solution within the framework of the 1977-1979 high level agreements”, it means federal solution anyway”.

This was our first concession to the forces of integration. The wish to be part of the government came before the “federal solution” for us. We had a bad start. On 29 August 1994, our partner DP, with the support of UBP, amended the Assembly resolution which envisaged the federal solution as the only solution. We objected the Assembly. We could not prevent it. The coalition protocol was violated. We said “Violating the protocol for once would not harm anyone” and we carried on with our political marriage to DP. This was the second concession we made to the external and internal sovereign forces, in other words to the regime. For the sake of being in the cabinet, the party had started to retreat from its mission of peace, democracy and the federal solution. We had joined the cabinet to accomplish our mission. However, after we joined the government our mission ceased to be our primary objective. The passion to be able to stay in the cabinet had overcome our wish to accomplish our mission. This passion had become so strong that, even after the Presidency of the National Assembly was not assigned to us, we still insisted on staying in the cabinet.

Denktaş had signed the amendment envisaging the granting of title deeds to the Turkey originated people but did not sign the Law concerning the Points Bank (A system of points given to the dispossessed refugees representing their properties) issued with the instinct of protecting the people who were refugees from the south. We could not react to that either. We maintained our partnership in the cabinet.

In the coalition protocol there was the issue of citizenship, they did not let us even to touch it.

We could not make any progress on the issue of illegal laborers either.

The St. Barnabas Church has been raided by the soldiers; DAÜ (Eastern Mediterranean University) students have been deported. All we did was to yell and shout.

In the end, we said “All right, we accept this too.” We carried on with our coalition partnership.

They did not even show the smallest sign of uniting the Police to the Ministry of Internal Affairs. All we said was “So be it!”

First we used to say that the Stable Unit of Accounting was our sine qua non, but then we put that phrase between the brackets.

We took no notice of the fact that the people were being cheated with the implementation of VAT.

We still insisted on staying in the cabinet even after it was crystal clear that we could not achieve anything on the issues of becoming a democratic and civil country.

Until when?

Until the time the external forces ousted the CTP from the cabinet.

Instead of retreating from the cabinet on time, while we still had our self respect and asking the decision of the people, we waited for the external forces to oust us. While the external and internal sovereign forces allowed the CTP become a partner in the government, what they had really intended to do was to degrade the CTP in the eyes of the people. Their purpose was to transform the CTP from being a party regarded as the hope of the people to an ordinary party of the regime.

As we had disagreements with the farmers-cattle breeders, manufacturers, trade unions and other laborers, the external sovereign forces were rubbing their hands greedily.

Were they successful?

If we cofess our mistakes, make self criticism and take decisions during the Regulation-Program General Assembly to clarify the path we will follow as a party we will get rid of this negativity with the least damages.

Esteemed friends:

I mentioned at the beginning of my speech that looking for a scapegoat would not benefit our party in any way. I think we should all shoulder both the correct decisions and the wrong decisions as well as the good deeds and the bad deeds. There is no other way for trust, unity and solidarity to be established among the party members.

This party was established on 27 December 1970. We have been together for 27 years. We have been walking together for such a long time. We have overcome countless dangers. We have endured oppressions. Our belief in the proletariat, our view of the world and our ideology kept us together. We kept on walking on our path saying “unity, fighting and solidarity”. Now, we have to carry on our path with the same spirit, same ideology and the same belief.

We are losing our community. We are losing the identity of our community as well. The fascists and those who are for the integration are surrounding us day by day. The CTP cannot leave the arena to them. It has to heal its wounds, fortify itself and integrate with the labor force in order to maintain its struggle against the integration, migration and fascist oppression.

The phrases like “the New World Order” or “the Synthesis of Labor and Capital” are only verbalisms.

The CTP has to return to its essence as it was before 1990.

We do not have the luxury of trying to imitate the Social Democrats of Europe.”

****

We made this assessment 7 years ago.

Many things have changed since then. While the CTP management has developed “good” relations with the circles of the capital at home, it also has become the favorite of the Anglo-Americans abroad. As it went through a qualitative change, it also expanded and developed itself quantitatively. It has increased its attractiveness. In January 2004, it renewed its political marriage to DP, the party of the regime. On 20 October 2004, Wednesday, it looks like this marriage has also ended for now.

We would like to see the CTP return to its essence and, coming together in solidarity with the other forces of peace and democracy, fight for an independent, sovereign and territorially integrated Federal United Cyprus. It should be clear by now that playing the game of being in the government with the parties of the regime will not lead us anywhere.

[moonskin]

*notice for later*: This article has been translated by a non-member volunteer and some terminology may need "harmonization". Nevertheless, this one is a million times better than the translations done by me .